Manisa

Saruhan Bey Türbesi

Saruhan Bey (1270 – 1345 ) Saruhanoğulları beyliğinin kurucusudur. Horosan doğumlu olup, Anadolu Selçukluları hizmetinden sonra Batı Anadolu, Ege denizi ve Adalar üzerinde egemenlik kuran Türk beylerindendir. Manisa’yı 1313 tarihinde fethetmiş; 1345 yılında vefat etmiştir.

Bizans döneminin önemli bir merkezi olan Manisa, Saruhan Bey tarafından fethedilerek beylik merkezi haline getirilmiştir. Fetih gününün 1313 yılının Regaip Kandili'ne tesadüf etmesi nedeniyle, o günden günümüze Regaip Kandili ile Manisa’nın fethinin birlikte kutlanması gelenek haline gelmiştir. Tonozlu girişi ile yöreye has bir plan tipinin ilk örneklerinden olan Saruhan Bey’in Saruhan Bey’in Türbesi Muradiye Camisinin batısında, Saruhan parkının içindedir. Binanın duvarları bir metreden kalın, değişik pencere yapısına sahip, tek katlı bir binadır. Türbenin içinde her hangi bir yazıt yoktur. Sandukası korunmuştur

Salihli Sardes Artemis Tapınağı (MÖ 3.Yüzyıl)

Manisa Salihli'de bugün göğe uzanan birkaç mermer sütun, aslında antik dünyanın en büyük tapınaklarından birinin son tanıkları…Burası, Sardes Artemis Tapınağı.

Tapınağın inşasına MÖ 3. yüzyılda başlandı. Lidya Krallığı’nın eski başkenti Sardes’in hemen dışında, Tmolos Dağları’nın eteklerinde yükselen bu dev yapı Artemis’e adanmıştı.

Boyutları öylesine büyüktü ki klasik dünyanın en büyük dördüncü İon tapınağı kabul ediliyor.

Fakat onu asıl şaşırtıcı yapan büyüklüğü değil, yarım kalan hikâyesi…

Yaklaşık sekiz yüzyıl boyunca kullanılan tapınak hiçbir zaman bütünüyle tamamlanamadı. Roma döneminde yapı yeniden düzenlendi; kutsal mekân iki bölüme ayrıldı ve doğu cephesindeki dev sütunların yapımına başlandı. Ancak planlanan sütun dizilerinin tamamı hiçbir zaman yükselmedi.

Üstelik kullanılan mermerler, yaklaşık üç kilometre uzaklıktaki ocaklardan dev bloklar hâlinde taşınıyordu. Ustalar bu blokları zarar görmemeleri için kaba biçimde getiriyor, son ayrıntıları yerlerine kaldırıldıktan sonra işliyordu.

Yüzyıllar geçti. İnançlar değişti, yapı terk edildi ve taşlarının önemli bölümü başka yapılarda kullanılmak üzere söküldü.

Bugün Manisa’nın Salihli ilçesinde sessizce duran sütunlar, yalnızca yıkılmış bir tapınağın değil; hiçbir zaman tamamlanamayan devasa bir hayalin de izleri.

İnsan bazen bitmiş eserlerden değil, yarım kalmış olanlardan daha çok etkileniyor.